Al Fondo Riela

Rocío Molina

Douwe Egbertszaal
Flamenco Biennale Dans

Op zeer persoonlijke wijze ontdoet ze de flamenco van zijn routines en korsetten. "Zodra ze het podium betreedt, verandert ze het toneel in een tuin vol flamencopoëzie", schreef een Spaanse krant.

Rocío Molina mag graag dwarsliggen. Ze schendt daarbij graag de heilige huisjes van de traditie. In haar nieuwste voorstelling ‘Al Fondo Riela’ beweegt ze zich, in een intiem verbond met haar gitaristen, op het snijvlak van traditie en experiment. Met fenomenale ritmische precisie en vol poëtische verbeeldingskracht rekt ze de grenzen van het genre radicaal en grandioos op. Met ‘La Molina’ is een nieuw tijdperk aangebroken in de flamencodans.

‘Al Fondo Riela’ (Schittering in de Diepte) is het tweede deel van een gitaar-trilogie waarin ‘La Molina’ met twee jonge topgitaristen de relatie onderzoekt tussen het flamenco- en gitaarlichaam, de grenzen van haar eigen kunnen en die van het genre, met een onvoorstelbare fysieke poëzie.

credits
dans, choreografie en artistieke leiding: Rocío Molina, gitaristen: Eduardo Trasierra, Yerai Cortés, foto: Oscar Romero, www.flamencobiennale.nl

  • English text

    Razor-sharp and radical Flamenco by the “Madonna of contemporary Flamenco”

    Rocío Molina (1984) has been dancing since she could walk. Following in the footsteps of flamenco innovator Israel Galván, she finds her way – headstrong and brazen – in flamenco. The idiosyncratic dancer from Málaga, is used to offering risky and radical performances, in which she constantly challenges the traditional flamenco codes ánd herself. In her own defiant way, Rocío Molina modernizes flamenco tradition. Her new show Al Fondo Riela is no different, divesting flamenco of its routines and restraints.

    Molina who recently became a mother, reinvents herself in her latest creation Al Fondo Riela (Sparkling Reflections), dancing “from scratch”, in her own words. She uses great expressive and physical power in extending the flamenco boundaries further. Razor-sharp and radical, in an intimate virtuoso dialogue with her two musicians, the “Madonna of contemporary flamenco” hovers between tradition and experiment.

    In this second part of what will become a guitar trilogy she explores, with brilliant young guitarists Eduardo Trasierra and Yerai Cortés, the relationship between the flamenco and guitar bodies, the limits of her own abilities and of the genre. Down to the bone. And with incredibly physical poetry. You can leave that to “La Molina”. She is no doubt the obvious leader of the new female vanguard.

tips

Website

We helpen je ook online graag zo goed mogelijk en gebruiken daarvoor cookies. Stel ze hier in. Meer info: privacy statement

[2]
[1]