The children

Het Nationale Theater

Douwe Egbertszaal
Toneel

"Intelligent drama over nalatenschap en verantwoordelijkheid" - NRC ****

Eric de Vroedt brengt dé Britse theaterhit ‘The Children’ van de jonge auteur Lucy Kirkwood naar Nederland. In een afgelegen vakantiehuisje aan de Britse kust genieten Hazel en Robin, twee gepensioneerde kernfysici, van een nieuwe levensfase. Maar na een serie catastrofes is de buitenwereld een volstrekte chaos. Op een dag staat  hun oud-collega Rose voor de deur. Tussen de drie ontspint zich een prikkelend steekspel, vol provocatieve insinuaties. Dan doet Rose een verpletterend voorstel.

De Vroedt was meteen gegrepen door het stuk: 'The Children' belicht het klimaatprobleem op een fantastische manier. Drie babyboomers staan voor de keuze: ga ik verder met mijn comfortabele leven of neem ik mijn verantwoordelijkheid en ruim ik de rotzooi op die wij zelf hebben veroorzaakt? Dat is de kernvraag van dit stuk: welke wereld laten we na aan onze kinderen?”  

toekomst van onze aarde
Het Nationale Theater vroeg een groep jongeren van tussen de 13 en 16 jaar naar hun visie op de toekomst van onze planeet. Tijdens het slotapplaus van 'The Children' leest een van hen een zelfgeschreven brief over dit onderwerp aan u voor.

• blijf op de hoogte via het facebookevenement
• wil je meer weten over een voorstelling, deze podcast stoomt je in tien minuten klaar

inleiding
Hoe is de voorstelling tot stand gekomen? Wat waren de inspiratiebronnen? Welke keuzes zijn er gemaakt en waarom? Vind je het leuk om dit soort vragen beantwoord te krijgen, kom dan naar de inleiding in de Hekmanfoyer. Daar is beperkt plaats, dus bestel van tevoren een kaartje (à € 2).

credits
tekst: Lucy Kirkwood, vertaling: Rik van den Bos, regie: Eric de Vroedt, spel: Antoinette Jelgersma, Stefan de Walle en Sylvia Poorta, foto: Sanne Peper, www.hnt.nl

  • lees het interview met Lucy Kirkwood

    Ik weet niet hoe ik minder moet willen

    Lucy Kirkwood (1984) is een van de meest toonaangevende Britse toneelschrijvers van dit moment. Haar toneelstukken volgen veelal mensen die net iets zeer in-grijpends hebben meegemaakt of daar nu doorheen gaan. Zo speelt 'Tinderbox' (2008) zich af in een fictief, 21e-eeuws Londen dat de gevolgen ondervindt van uit de hand gelopen rellen en klimaatverandering. Het prijswinnende 'Chimerica' (2013) volgt een voormalige Chinese studentenactivist en een Amerikaanse fotograaf die de beroemde foto schoot van de Tankman op het Tiananmenplein in 1989. Kirkwood geeft niet graag interviews. Daarom stelde dramaturg Karim Ameur een interview samen uit gepubliceerde interviews met Kirkwood van de afgelopen jaren. 

    Wanneer schrijf je? En waar? 
    Ik heb ontdekt dat ’s nachts aan mijn bureau thuis in Norfolk de beste dingen gebeuren. 

    Waar haal je je inspiratie uit? 
    Gesprekken, tentoonstellingen, kranten, muziek, het openbaar vervoer, vakanties, avondeten, babysitten, schoenwinkels, bruiloften, familiebezoek, wandelen, tijdverspillen op het internet, mijn belastingadviseur, tulpenbollen planten… Mensen doen alsof inspiratie één gebeurtenis is, maar het is eerder het geleidelijk samenkomen van ideeën, emoties en ambities totdat er iets ontstaat dat interessant en concreet genoeg is om uit te werken in een theatertekst.

    Hoe organiseer je tijd voor het schrijven? 
    Ik ben zuinig met mijn tijd. Ik woon niet in Londen, heb geen smartphone en controleer mijn email maar één keer per dag – soms zelfs om de paar dagen wanneer ik in de loopgraven zit voor een stuk. Ik ben er niet trots op, maar ik vind schrijven een mentale uitputtingsslag en dan is soms zelfs het nadenken over het avondeten al te veel. 

    Doe je veel research voor het schrijven? 
    Dat verschilt: voor ‘Chimerica’ heel veel, voor ‘The Children’ bijna niet. Hoeveel je ook onderzoekt, je kunt niet meer dan een babynageltje aan research kwijt in het werk, maar het is van invloed op alles wat je schrijft. 

    Hoe begon je aan The Children
    Ik zocht een manier om over klimaatverandering te schrijven, gedreven door emotie in plaats van door intellect. Toen vond de verschrikkelijke ramp plaats in Fukushima. Een groep gepensioneerde werknemers ging vrijwillig de centrale in om hem veilig te maken. En toen bracht het hele land ook nog zijn vrijwillig energieverbruik terug. Dat lukte omdat iedereen zich beschouwde als deel van een groter geheel. Het idee dat Groot-Brittannië dat zou doen was ondenkbaar. We moeten het individualisme toch echt gaan bestrijden, want veel zaken waar we de komende decennia voor staan zijn onoplosbaar als je denkt over jezelf als een individu, als landen blijven denken als individuele landen. Het zijn mondiale issues. 

    Was het schrijfproces bij de The Children anders dan bij je andere stukken? 
    Meestal maak ik in mijn stukken tijdsprongen en speelt de handeling zich af op verschillende locaties. Voor The Children heb ik mezelf dat niet toegestaan, voor het eerst. De personages maken in minder dan twee uur een lange reis. Ik vond het belangrijk dat dat realistisch gebeurde, op de snelheid waarin het menselijk lichaam zich beweegt. De drie komen in de loop van het stuk tot gedenkwaardige beslissingen. Maar het is heel belangrijk dat je heel precies de tijd neemt om te observeren hoe die mensen worstelen met het besluit dat ze moeten nemen. 

    The Children is een stuk vol angst. Waar ben jij bang voor? 
    Voor dingen die we niet kunnen controleren, net als iedereen. Drama komt vaak voort uit die momenten waarop de mens controle verliest. Het is heel interessant om te zien hoe iemand omgaat met dat wat de wereld op hem afvuurt.   

    Je schrijft heel substantiële vrouwenrollen. Is dat belangrijk voor je? 
    Het schrijven van Rose en Hazel was een poging om naar de psychologie van oudere vrouwen te kijken met een diepte waarmee ze meestal niet behandeld worden. We hebben heel wat simpele illusies over vooruitgang tegenwoordig. Het idee dat je zomaar de sekse van een personage zou kunnen veranderen – door een mannenrol door een actrice te laten spelen – is voor mij geen winst. Je geeft de wereld zo nog steeds vorm vanuit een dominerende mannelijke psychologie, je zegt nog steeds: zo werkt de wereld. De structuur van 'The Children' is echt een poging om dat anders te doen.

    Het stuk begint met alleen de twee vrouwen in een keuken. Je weet nog niet wat Rose hier doet, daar komen we pas heel laat achter. De setting van een stuk is trouwens vaak van cruciaal belang. De keuken is een oer-ruimte, zeker voor vrouwen. Het bijzondere van deze keuken is dat beide vrouwen hem als de hunne beschouwen. Er gebeurt iets met vrouwen in een huiselijke setting, allebei zijn ze in de veronderstelling dat de keukenkastjes van hen zijn, dat geeft de scène zijn lading.  

    De drie personages van The Children zijn eind-zestigers. Jij zelf bent van 1984, dus zo’n dertig jaar jonger. Ben je gefascineerd door die generatie?
     
    Ik ben ze heel dankbaar. Ze behoren tot de generatie die een tamelijk hypocriet en kleingeestig eiland in een veel tolerantere en plezieriger plaats hebben veranderd. Zij zijn verantwoordelijk voor de seksuele revolutie en veranderingen op allerlei andere gebieden, zoals ons eten. Maar door de richting die onze economie en onze cultuur zijn gegaan, zijn zij nu ook de mensen met de macht. Zij hebben de beslissingen genomen over hoe we omgaan met energie, zij bezitten de huizen, zij hebben het overwicht in de stembus. Wij zullen met hen in discussie moeten wil er wat veranderen. 

    In het stuk valt de zin ‘ik weet niet hoe ik minder moet willen’. Slaat dat op de generatie van babyboomers in het algemeen voor wie expansie, groei en materialisme vanzelfsprekend waren? 
    Het is een van de kernzinnen uit het stuk. Uiteindelijk is het een antikapitalistisch stuk. Want je kunt niet zomaar méér hebben, zonder dat je iets teruggeeft. Ik heb het idee van hoe de wereld moet worden gerund van hen geërfd, wij allemaal. Niemand van ons leeft als die briljante zelfvoorzienende persoon in zijn hutje in the middle of nowhere. Wij zij allemaal besmet met het idee van permanente groei. Hoe je tegen die dominante ideologie in moet gaan, is een van de vragen die het stuk opwerpt. Het is ook zo moeilijk. Alle veranderingen waar we voor staan om de klimaatcrisis te adresseren, zullen hard aankomen, omdat ze ingaan tegen al die briljante en verleidelijke zaken die het kapitalisme ons in de twintigste eeuw heeft gegeven. En toch zullen er structurele veranderingen nodig zijn willen we onze wereld redden.  

goed om te weten

Altijd weten wat er speelt?

Geldig e-mail adres verplicht!