Kun je kinderen het leven van kindermoordenaar Marc Dutroux in scène laten zetten? Ja, vindt theatermaker Milo Rau. Aan de hand van de biografie van ’s lands meest beruchte misdadiger schetst Rau met kinderen tussen de acht en dertien jaar een korte geschiedenis van België. In vijf korte scènes kruipen de jonge acteurs in de huid van een politieofficier, van de vader van Marc Dutroux, van een van zijn slachtoffers en van de ouders van een overleden meisje. De titel is gebaseerd op het gelijknamige stuk van Igor Stravinsky, dat hij componeerde om zijn kinderen piano te leren spelen. “’Vijf gemakkelijke stukken’. De titel is ironisch. Dit zijn de moeilijkste en meest onverteerbare lessen die er zijn.” (NRC ****). Milo Rau ontving de afgelopen jaren vele internationale prijzen.

• blijf op de hoogte via het facebookevenement
bekijk de reportage die Omroep Brabant maakte over de voorstelling
lees de programmeurstip van directeur Lucia Claus in ons online magazine 

credits
concept, tekst en regie: Milo Rau, spel: Aimone De Zordo, Fons Dumont, Arno John Keys, Blanche Ghyssaert, Lucia Redondo, Peter Seynaeve of Hendrik Van Doorn, Pepijn Siddiki en Eva Luna Van Hijfte, www.campo.nu

  • interview met Milo Rau over de achtergrond van Five easy pieces

    Bij “theater met kinderen” denk je eigenlijk automatisch aan een vooral in de performancekunst verspreid idee van ongekunsteldheid en authenticiteit, naar het motto dat kinderen en narren de waarheid zeggen.
    Dat klopt. We hebben natuurlijk wat voorbereidend onderzoek gedaan en vastgesteld dat stukken met kinderen altijd volgens dezelfde patronen verlopen. Het gaat dan om toekomstvisioenen, om de absurditeit van de volwassenenwereld, om authenticiteit, om sprookjesachtige poëzie. Er worden bizarre levensverhalen verteld, men brengt wat ingestudeerde muziek, een performance van onschuld. Voor ons was het duidelijk: we willen iets helemaal anders proberen. We willen datgene tonen, wat men van kinderen niet wil zien. Five Easy Pieces moest een zo goed als onmogelijke, een riskante, een ongehoorde theatervoorstelling met kinderen worden.


    Hoe kan je met kinderen tussen 8 en 13 jaar zo’n thema benaderen, is dat niet te gruwelijk, te onbegrijpelijk, te shockerend voor kinderen?
    We hebben in ons team – behalve twee begeleiders – ook een kinderpsychologe. De ouders werden ook nauw bij het repetitieproces betrokken. En we hebben met  de belangrijkste betrokkenen van de reële affaire Dutroux contact opgenomen. Maar waar het in deze enscenering eigenlijk om gaat, is niet de horror op zich. Wel om de grote thema’s, die achter dit zeer specifieke en uiteindelijk miserabele geval Dutroux sluimeren: het verval van een land, de nationale paranoia, de rouw en de woede die op de misdaden volgden. Het stuk begint met de onafhankelijkheidsverklaring van Congo en eindigt met de begrafenis van de slachtoffers van Dutroux – daartussenin ligt het verdampen van min of meer alle illusies, die je je als Belg in de laatste decennia had kunnen maken: de illusie van veiligheid, van vertrouwen, van vrijheid, van toekomst. Deze Five Easy Pieces zijn een negatieve gevoelsopvoeding en de titels van de vijf korte monologische re-enactments zijn dan ook navenant. In een eerste stuk bijvoorbeeld gaat het om de vertwijfeling van een vader, wiens volwassen zoon moordenaar wordt. In een ander gaat het, echt direct, om geweld en misbruik. En een derde stuk  behandelt de diepste, donkerste van alle emoties – het rouwen van ouders om hun kind. Alles is (vrijelijk) gebaseerd op originele documenten of gesprekken die we hadden met de betrokkenen van het geval Dutroux.

    Hoezo?
    Theater met kinderen voor volwassenen komt - op een artistiek niveau en uiteraard metaforisch gesproken - overeen met wat pedofilie is in een menselijke relatie: het is geen wederzijds verantwoordelijke liefdesrelatie, maar een eenzijdige machtsverhouding, waar het zwakkere deel, de kinderen dus, zich tegenover moeten opstellen. Met andere woorden, bij kindertheater voor volwassenen komt de postmoderne voorliefde voor mediakritiek bij haar oorspronkelijke aanvalspunt. Mediakritiek wordt dan opnieuw kritiek op de werkelijkheid. Theater met kinderen maken, betekent dat je begrippen als “figuur”, “realisme”, “illusie” en inderdaad “macht” existentieel in vraag stelt. Dit proces willen we ook bij Five Easy Pieces tonen, net doordat de “pieces” steeds moeilijker worden. Wat met rollenspel begint – dus met de goede oude Cindy Sherman-vraag, hoe kunnen we Patrice Lumumba of vader Dutroux op het podium uitbeelden – leidt tot fundamentele vragen over het geweld van regisseren. Uit een naturalistische vermomming, uit een griezelig plezier om na te apen, groeit langzaam maar zeker een soort meta-studie over performancekunst en haar praktijk van verandering, onderwerping en rebellie.

goed om te weten:

Altijd weten wat er speelt?

Geldig e-mail adres verplicht!